فرم فعالسازی لوح آموزشی

ماساژ

آموزش ماساژ

تویی نا

تاریخچه ماساژ تویی نا

ماساژ Tuina دارای تاریخچه ی بسیار قدیمی همراه با بازنگری و پیشرفت های فراوان می باشد. اولین تکنیک های ماساژ برای نیاز مردمانی که زندگی فیزیکی سختی داشتند ایجاد شد. برای مثال آن ها از تکنیک An که به معنای فشار دادن می باشد برای توقف خونریزی و از تکنیک Mo به معنای مالش دادن برای کاهش درد و تورم استفاده می کردند. شواهدی از تاریخ شناسان نشان می دهد که ماساژ، اولین بار در 2000 سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است. استخوان های قدیمی باقی مانده نشان می دهد که شمن های زن که به Bi معروف بوده اند، مردم را با ماساژ درمان می کردند، سپس طب براساس کارهای شمن های آن زمان توسعه یافت که این افراد اولین دکترها در نظر گرفته می شوند.
در اواخر سلسله ی zhou ( 700-481 قبل از میلاد) متن هایی براساس پیشرفت ماساژ طب چینی که در آن زمان به آن Anwu می گفتند وجود داشت. در این متن ها، تکنیک های مختلف شامل تکنیک های تلفیقی ذکر شده بود. هم چنین در این متن ها، نام پزشکی به نام Bian Que که ترکیبی از طب سوزنی و ماساژ را برای درمان بیماری ها کار می کرد، آورده شده است. در این زمان، در نوشته های فیلسوف بزرگ زمان یعنی Lao zi ( نویسنده ی کتاب Dao De Jing ) گسترش ماساژ آورده شده بود.
برای اولین بار 10 جلد کتاب تخصصی ماساژ به نام Huangdi Qibo Anmo shijuan در سلسله ی Qin ( 207-221 قبل از میلاد) که جزئیات کار این ماساژ را شرح داده بود، پخش کردید. متاسفانه این کتاب ها گم شد.
در این زمان، کتاب Huangdi Neijing که تئوری های طب چینی و کاربرد طب سوزنی را ثبت کرده بود، منتشر شد که چندین فصل و بخش از این کتاب به ماساژ درمانی که شامل 12 تکنیک، اثرات درمانی آن ها و موارد استفاده ی تکنیکی آن ها بود، اختصاص پیدا کرده بود.

ماساژ شیاتسو
مرجع مهم بعدی در ماساژ چینی ، مربوط به یک پزشک بزرگ به نام Zhang zhong Jing بود که در اواخر سلسله ی Han( 220-142 بعد از میلاد) زندگی می کرد، او، اولین پزشک متخصص جهان بود که علاقه ی زیادی به بیماری های تب دار داشت و هم چنین اصولی را برای ترکیب دارو در طب چینی ایجاد کرد که یکی از موفقیت های بزرگ در طب گیاهی چینی است. او هم چنین اصولی را برای ترکیب روغن های گیاهی با ماساژ درمانی را برای بهبود اثرات درمانی، پایه گذاری نمود. به این پروسه، Gaomo ( ترکیب روغن های گیاهی با ماساژ درمانی ) نیز می گویند. Gaomo بیشتر برای دفع فاکتورهای خارجی که به سطح خارجی بدن حمله کرده اند مانند رطوبت، گرما، سرما، باد و خستگی مورد استفاده قرار می گیرد.
در طی سلسله ی Sui ( 618-589 بعد از میلاد) و Tang ( 906- 618 بعد از میلاد) ، ماساژ درمانی شروع به بازنگری شد.
بخش ماساژ درمانی در کلینیک های پزشکان ایجاد شد که آموزش و انجام ماساژ درمانی شکوفا شد. در این کلینیک ها، ماسورهای پزشک، مسئولیت درمان های روزانه و آموزش کسانی که با ماسورها و تیم های ماساژ کار می کردند را برعهده گرفتند. درمان توسط ماساژ و آموزش دانشجویان ماساژ بهبود گردید. فعالیت های صورت گرفته در این زمان ها، منجر به ایجاد ماساژی شد که امروزه به Tuina مدرن معروف است. دکتر Sun Si Miau (682-590 بعد از میلاد) که در این دوران مشغول به فعالیت بود، 10 تکنیک بیشتر را در کتابش به نام The massage of Lao zi را برای اولین بار برای درمان بیماری های کودکان سیستمیک کرد. یکی از این تکنیک ها، قرار دادن گیاه بر روی نقاط طب سوزنی برای درمان و جلوگیری از بیماری در کودکان بود. او هم چنین در کتاب classic خود ، درمان بیماری های ناشی از باد، سرما، رطوبت و گرما، کمبود یا افزایش با ماساژ درمانی را توضیح داد.
در طی این زمان، ماساژ درمانی شروع به گسترش در کشورهای دیگر، مخصوصاً ژاپن که در سال 702 بعد از میلاد، همه ی دانشجویان پزشکی براساس قانون ملزم به آموزش ماساژ درمانی شدند. تأثیر فرهنگ قومی چین شروع به گسترش به کشورهای دیگر مانند کره، ویتنام و … قرار گرفت.
در سلسله ی Song ( 1279-960 بعد از میلاد) و Yuan ( 1368- 1380 بعد از میلاد) آنالیز ماساژ طب چینی انجام شد و شکل اصلی ماساژ ، درمان و اصلاح مفاصل و بخش های بیماری کودکان در مؤسسه ی پزشکان ایجاد شد.
در سلسله ی Ming ( 1644- 1368 بعد از میلاد) دومین بازنگری ماساژ درمانی انجام شد. در این زمان ، نام ماساژ طب چینی به علت این که Anmo همراه با مسائل جنسی بود، به Tuina تغییر پیدا کرد. نوشته های بسیاری در این زمان، مخصوصاً در Tuina مربوط به کودکان که بسیار مشهور هستند، نوشته شد. متخصصان Tuina از همه جای کشور چین همدیگر را ملاقات می کردند که در مورد روش های تشخیص ، تکنیک ها و درمان ها بحث کنند.
در طی سلسله ی Qing ( 1912- 1644 بعد از میلاد) Tuina هم در سطح عموم و هم در سطح پزشکان گسترش پیدا کرد.
در اوایل قرن بیستم، طب سنتی چینی به علت رقابت با طب غربی با مشکل مواجه شد. در یک زمانی به نظر رسید که طب سنتی چینی کاملاً از بین رفته است. در طی سال های 1912 تا 1948 میلادی، پزشکان که طب غربی را آموزش دیدند از ژاپن به چین بازگشتند و توصیه کردند که طب سنتی چینی ممنوع شود. خوشبختانه ، روز 17 مارچ 1929 میلادی براساس لابی انجام گرفته در شانگهای ، به عنوان روز پزشک چینی معرفی شد و هر ساله جشن گرفته می شود.
کشمکش میان طب چینی و غربی تا مارچ 1935 – 1934 میلادی هنوز ادامه داشت. در این سال هیچ دارو ، وسایل و تجهیزات جراحی وجود نداشت که دکترهای طب سنتی چینی ، تعداد بسیار زیادی از سربازان که در جنگ آسیب و جراحت دیده بودند را با نتایج خیره آوری نجات دادند.
از آن زمان، طب سنتی چینی (TCM-Traditional Chinese medicine) جایگاه خود را ، کنار طب غربی استوار ساخت و بخش های طب سنتی چینی شروع به پیشرفت کرد. در سال 1956، اولین دوره ی رسمی آموزشی Tuina در شانگهای شروع به فعالیت کرد. در سال 1974 ، بخش های آموزش Tuina در سراسر چین ایجاد شد. سال 1978 میلادی ، همه ی بیمارستان ها، بخش های مختلف طب سنتی چینی را ایجاد کردند. مراکز آموزشی بین المللی برای طب سنتی چینی، در پکن ، نانجینگ، شان دونگ و … تأسیس گردید. در سال 1987 میلادی، انجمن بین المللی چینی Tuina تأسیس گردید که ملاقات های منظمی را برای دکترهای Tuina برگزار می کند که تجربیات کلینیکی خود را با هم تقسیم کنند و مقالاتی را براساس کارهایشان ارائه می دهند.

تهیه کننده : میثم عسگری
استفاده از منابع، فقط با ذکر منبع بلامانع است.

نظرات

  • 6
  • 6
  • 2.4

    Score




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *